A377.2

 Continuation:

Nasreddin Tusi confirmed Ibn Sina's ideas on this concept and assessed the traditional paradigms of Aristotle's philosophy from the point of view of the Islamic worldview.

The philosopher's views on the necessity of existence are in line with the ideas of Islamic theologians on monotheism. Nevertheless, N. Tusi tried to prove that the ideas of a number of famous scientists of that time who did not accept this concept were illogical and baseless.

Source used:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A377.1

 Ardı:

Nəsrəddin Tusi İbn Sinanın sözügedən konsepsiya haqqında ideyalarını təsdiqləmiş, Aristotel fəlsəfəsinin ənənəvi paradiqmalarına islam dünyagörüşü nöqteyi-nəzərindən qiymət vermişdir.

Filosofun vacibəl-vücud barəsində fikirləri islam ilahiyyatçılarının tövhid ilə bağlı ideyaları ilə uzlaşır. Buna baxmayaraq N.Tusi o dövrün bir sıra məşhur elm adamlarının sözügedən konsepsiyanı qəbul etməyən düşüncələrinin məntiqsiz və əsassız olduğunu sübut etməyə çalışmışdır.

İstifadə olunmuş mənbə:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A376.2

 Continuation:

The concept also raises the question of whether the essential being is definite or indefinite.

According to Nasreddin Tusi, if the essential being is uncertain, it cannot exist in appearance. In this case, he cannot have the ability to create another being.

Thus, the thinker also puts forward these adjectives about that first being, which has no opposite side, no double, and no other distinguishing feature.

Source used:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A376.1

 Ardı:

Sözügedən konsepsiyada vacibəl-vücudun müəyyən və ya qeyri-müəyyən olması məsələsi də önə çəkilir.

Nəsrəddin Tusiyə görə vacibəl-vücud qeyri-müəyyən olarsa zahirdə mövcud ola bilməz.  Bu halda isə o, başqa bir varlığı vücuda gətirmək imkanına malik ola bilməz.  

Beləliklə, mütəfəkkir həmin ilk varlıq barədə bu sifətləri də irəli sürür ki, onun nə bir əks tərəfi, nə bir misli, nə də başqa fərqləndirici bir əlaməti vardır. 

İstifadə olunmuş mənbə:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A375.2

Continuation:

It is stated that a necessary being, in other words, an essential being, does not mean the beginning of everything in isolation. It is the beginning of all possible beings that exist as a result.

In this sense, the primary cause that creates all the results is the primordial, single being that forms the beginning of everything. Thus, it is considered impossible to assume the absence of a necessary being, and that a necessary being precedes a possible being or beings.

Source used:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A375.1

 Ardı:

Qeyd olunur ki, zəruri varlıq, başqa sözlə vacibəl vücud ayrı-ayrılıqda hər bir şeyin başlanğıcı demək deyildir. O, ümumilikdə nəticə olaraq var olan mümkün varlıqların başlanğıcıdır.

Bu mənada bütün nəticələri yaradan ilkin səbəb isə hər şeyin əvvəlini təşkil edən ilkin, vahid varlıqdır. Beləliklə, zəruri varlığın yoxluğunun fərz edilməsi qeyri-mümkün hesab olunur və zəruri varlıq mümkün varlıqdan və ya varlıqlardan irəlidədir.

İstifadə olunmuş mənbə:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A374.2

 Continuation:

The concept claims that:

- a necessary being (essential being) is not a thing, not an object in itself;

- it never dies, it never disappears, because there is no difference between its existence and its survive;

- it has no beginning and no end, because it is beyond time.

In contrast, there are factors that affect the onset of possible beings.

Source used:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A374.1

 Ardı:

Sözügedən konsepsiyada iddia olunur ki:

- zəruri varlıq (vacibəl vücud) özlüyündə bir şey, cisim deyildir;

- o, heç bir zaman ölmür, aradan getmir, çünki, onun mövcud olması ilə yaşaması arasında fərq yoxdur;

- onun heç bir başlanğıcı və heç bir sonu yoxdur, çünki, o, zamanın fövqündədir.

Bundan fərqli olaraq mümkün varlıqların isə başlanğıcına təsir edən amillər mövcuddur. 

İstifadə olunmuş mənbə:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A373.2

 Continuation:

It is stated that an object that has an essence can never cause itself. Everything, that is, the possible being, is not the cause, but the result of the cause. The opposite of this chain of reasoning is considered illogical.

The primary cause of all these things is a necessary being. Necessary being is also the reason for its own existence.

In these philosophical considerations, Tusi relied on Ibn Sina's and Bahmanyar's ideas about creation and existence.

Source used:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A373.1

 Ardı:

Bildirilir ki, mahiyyətə malik olan bir nəsnə heç bir zaman özü özünə səbəb ola bilməz. Hər bir şey, yəni mümkünəl vücud səbəb deyil, səbəbin ortaya çıxartdığı nəticə ola bilər. Bu mülahizə zəncirinin əksi məntiqə zidd hesab olunur. 

Həmin bütün şeylərin ilkin səbəbi zəruri varlıqdır. Zəruri varlıq isə eyni zamanda özü özünün var olması səbəbidir. 

Tusi bu fəlsəfi mülahizələrində İbn Sinanın, Bəhmənyarın yaradılış, varlıq haqqındakı ideyalarına arxalanmışdır. 

İstifadə olunmuş mənbə:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A372.2

 Continuation:

According to Nasreddin Tusi, one of the proponents of the concept:

 Necessary being (essential being) is indivisible.

 Possible being is divided into two major groups:

o o accident (coincidence)

o and substance (essence).

The philosopher believed that there was no difference between the existence of a substance and the existence of a being.

Source used:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A372.1

 Ardı:

Sözügedən konsepsiyanın tərəfdarlarından biri kimi Nəsrəddin Tusiyə görə:

 Zəruri varlıq (vacibəl vücud) bölünməzdir.

 Mümkün varlıq isə (mümkünəl vücud) iki böyük qrupa bölünür:

o aksidensiya (təsadüf)

o və substansiya (mahiyyət).

Filosof hesab edirdi ki, substansiyanın var olması ilə varlığın var olması arasında heç bir fərq yoxdur.

İstifadə olunmuş mənbə:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A371.2

 Continuation:

According to the concept, a being whose existence is necessary does not need any primary or secondary cause, regardless of the will of all other beings. Thus, the necessary being, the first and highest cause of all other beings, that is, of all possible beings, is the supreme creator.

Nasreddin Tusi was one of the philosophers who approached idealism with this concept. The essential being here is Allah. It is impossible to define existence, according to Tusi, who advocated a more progressive, common way of thinking with Islamic theologians.

Source used:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm

A371.1

 Ardı:

Konsepsiyaya görə, mövcudluğu zəruri olan varlığın bütün digər varlıqların iradəsindən asılı olmayaraq heç bir ilkin və sonrakı səbəbə ehtiyacı yoxdur. Beləliklə, bütün digər varlıqların, yəni mümkün varlıqların ilk və ali səbəbi olan zəruri varlıq ən ali yaradandır. 

Nəsrəddin Tusi bu konsepsiya ilə idealizimə yaxınlaşan filosoflardan olmuşdur. Burada zəruri varlıq deyildikdə məhz Allah başa düşülür. Daha çox mütərəqqi, İslam ilahiyyatçları ilə ortaq düşüncə tərzini irəli sürən Tusiyə görə varlığa tərif vermək mümkünsüzdür.

İstifadə olunmuş mənbə:

http://www.anl.az/down/meqale/palitra/2019/mart/01.htm