Ardı:
Ədəbiyyatçılar belə bir bənzətmə aparırlar ki, dahi Nəsimi bir yerdə lövbər salıb sükunətdə qalmağı sanki bacarmayaraq, məkana, bəyana sığmadığını söyləyə-söyləyə səba yeli, sübh mehi kimi bütün cahanı dolaşır.
Sanki təxəllüs şairin ideyalarının, poeziyasının və həyatının paradıqmasıdır, cədvəlidir, bir növ onun məxsusi lövhi-məhfuzudur.
Məna etibarilə yanaşıldıqda təxəllüs şairin varlığında deyil, məhz şair təxəllüsünün mənasında yaşayır.
İstifadə olunmuş mənbə: anl.az
No comments:
Post a Comment