o
Yoxsullar,
məhrumiyyətli kəslər, səfalət işində olanlar iqtisadi və ictimai gündəlikdə
özlərinin həqiqi yerlərini dövlətin digər məsələlərindən öncə tapmalıdırlar.
o
Dövlət yoxsullara
yönəlik pro-aktiv rolunu işə salmalı və bu siyasət insanlara yetişməlidir.
o
İctimai resurslar
şəxsi məqsədlər üçün istifadə olunmamalıdır.
o
Vergi bazası vergi
dərəcələrindən və vergi gəlirlərindən daha önəmlidir.
o
Vergi gəlirləri
başlıca olaraq ictimai rifahın maliyyələşməsi üçün istifadə olunmalıdır. O,
məmurların büsatına və şöhrətinə xidmət etməməlidir.
Yuxarıda
qeyd olunan prinsiplər zamanların sınağından keçmiş və bunlar hətta bu günümüz
üçün uyğundur. Bunlar, bir tərəfdən mötədilliyə, digər tərəfdən isə humanizmə
xidmət edir. Halbuki, hər ikisi – həm İmam Əli (ə.s.), həm də Malik əl-Əştər
həmin dövrdə mövcud şəraitin qurbanları oldular. Nə əl-Əştər dövlətin
vəzifələrini yerinə yetirmək üçün Misirə yetişə bildi, nə də İmam Əli (ə.s.)
özünün ali baxış və yanaşmalarını həyata keçirmək üşün yetərli vaxta sahib
oldu. Əl-Əştər Misirə gedən yolda zəhərləndirildi, İmam Əli (ə.s.) isə daxili
çaxnaşmalara dolaşdırıldı.
Səmimi
məqsədlər, ictimai dəyərlər naminə öhdəliklər və İmam Əlinin (ə.s.) tam
ehtiyatlı dövlətçiliyi şəraitində Müsəlman dünyası daha üstün həyat şəraitinə
malik ola, İmam Əli (ə.s.) və Malik əl-Əştər isə böyük dəyərləri mərkəzləşdirə
bilmək üçün yetərli vaxt qazana bilərdi.
Bu
isə faciələrin bitmək bilmədiyi İslam tarixinin ayrı bir faciəsidir.
www.balaghah.net
No comments:
Post a Comment